Heitt galvaniseruðu stálpípa er í framleiðsluferli með því að nota stálpípur af fjarlægt ryð dýft í sinkvökva við 500 gráðu hitastig og búa til sinklag á yfirborði stáls til að ná tilgangi gegn tæringu.
Galvaniseruð stálpípa er stálpípa sem hefur verið húðuð með sinki. Þessi húðun verndar stálið gegn tæringu. Það er oftast notað fyrir utanhússbyggingar eins og girðingar og handrið, eða fyrir nokkrar innri pípulagnir. Það er einnig stundum kallað galvaniseruðu járnpípa.
Galvaniserunarferlið var fyrst rætt af vísindamönnum á 1770, næstum 60 árum áður en það var loksins kynnt á 1830. Franski verkfræðingurinn Stanislaus Tranquille Modeste Sorel tók út fyrsta einkaleyfið á ferlinu árið 1937 og hóf framleiðslu á því skömmu síðar. Um 1850 var Evrópa að framleiða galvaniseruðu stál úr verksmiðjum sem staðsettar voru um álfuna. Bandaríkin fylgdu á eftir skömmu síðar og opnuðu fyrstu verksmiðju sína á áttunda áratugnum.
Um miðjan og seint á 19. áratugnum kom kopar í stað galvaniseruðu stáls sem valið efni í píputengi.
Um miðjan og seint á 19. áratugnum kom kopar í stað galvaniseruðu stáls sem valið efni í píputengi.
Til að búa til galvaniseruðu stálpípu eru stálefni sett í bráðið sinkbað. Þetta ferli er einnig kallað heitgalvanisering. Málmarnir tveir eru efnafræðilega bundnir hver við annan í þessu ferli og munu því aldrei aðskiljast, sem leiðir til ónæmari og endingargóðari útgáfu af stáli.
Þessi tegund af pípum hentar ekki fyrir gasleiðslur, en var mjög almennt notuð fyrir pípulagnir innanhúss þar til um miðjan til seint 1900, þegar kopar kom í staðinn fyrir pípuefni. Það var uppgötvað á þeim tíma að kalksöfnun átti sér stað hraðar í galvaniseruðu stálröri en í kopar eða plasti. Það er samt stundum notað innandyra fyrir pípulagnir, sérstaklega til að skipta um lítil pípusvæði, þar sem flæðið verður ekki mjög truflað af kalkköflum.
